En toen had ik geen atelier meer…

Atelier Maasdam

 

En toen had ik geen atelier meer…

Sommige zaken knallen in één keer binnen. Andere gebeuren geleidelijk aan en je merkt pas dat de emmer is vol gedruppeld, omdat je voeten nat worden. Zo ging het ook met mijn atelier: ik realiseerde me laatst dat ik langzamerhand afscheid ervan heb moeten nemen. ‘Atelier Maasdam’ staat nog altijd op de deur die leidt naar een ruimte van 175 m2, maar daarmee is alles gezegd. In praktijk ben ik ‘m kwijt.

En dat heb ik allemaal aan mezelf te danken.

 Hoe dat allemaal is gekomen? Ik neem je even tien jaar terug in de tijd.

 

Ik sta met mijn oudste medewerker, John, op de vide in mijn pand op de Nieuwe Hemweg in Amsterdam. Ik leun met mijn onderarmen op de houten balustrade en mijn kin ertussenin en we staren de ruimte in. Ik vraag hem: “Zou het gek zijn als we de Entresol doortrekken, zodat ik daar aan de overkant mijn eigen atelier kan bouwen?”

Als eigenaar van een grote kunstuitleen, kunstuitgeverij en lijstenmakerij erkennen dat je het liefst zelf kunstenaar wil worden, was een hele stap. Een atelier in je eigen bedrijf willen planten, doet die vorige stap verbleken. Wat zullen de medewerkers hiervan vinden? Ik een beetje schilderen en de collega’s hard werken, wat gebeurt er met de motivatie? En de klanten, wat zullen die denken? “Kijk dat is de directeur, die staat daar wat te schilderen.”

John was echter helder in zijn antwoord: “Peter dat lijkt me een prachtig idee. Ten eerste ben je dan vaker op de zaak dan wanneer je extern een atelier huurt. Da’s handig als we vragen hebben. Ten tweede weten we allang dat je doet waar je zin in hebt en jij bent de baas. Dat vinden we eigenlijk wel grappig. En ten derde is het leuk voor klanten als er een creatieve plek is waar kunst gemaakt wordt. Dat geeft een mooie verdieping aan onze ruimte.”

Daarmee was de kous af. Drie maanden later werd mijn atelier feestelijk geopend door mijn grote creatieve inspirator kunstenaar, Peter Schenk. Ik denk dat ik een van de coolste ateliers had in Nederland!

 

TEN ONDERGANG

Nou nemen we even een sprong voorwaarts naar 2011. Het was het dieptepunt van de crisis toen ik op een nieuwe locatie voor mijn bedrijf stuitte. Een locatie op loopafstand van Amsterdam Sloterdijk, gratis parkeren, goedkoper, mooier, stoerder, beter gelegen. En ja, nog altijd mijn eigen atelier, want ik had óók nog eens dubbel zoveel ruimte. Maar WTF moest ik met de rest? Out-of-the-box-denken was een must. De oplossing? Een vergaderlocatie waar de bestaande kunst(uitleen) het decor vormde en de ambachtelijke lijstenmakerij als visitekaartje diende bij binnenkomst.

We openden in 2013 met een paar vergaderzalen, maar drie huurcontracten verder hadden we er ineens twaalf, plus een restaurant-kookstudio, een volledige horecavergunning, complete dj-sets, beamers, microfoons, headsets, twee Deutsche Meisters en een tafeltennistafel.

Top, toch?

Ja, maar……. succes kruipt als bloed waar het niet gaan kan. Ook onder de deur door van mijn atelier. Onder die twaalf verhuurbare ruimtes bevond zich namelijk ook mijn eigen atelier. Want… hoe leuk is het voor klanten om te vergaderen in een ECHT ATELIER? En wat dacht je van een masterclass ondernemen? De vraag was duidelijk. Het begon heel fnuikend, misschien één keer in de maand. Dat viel mee. Je legt je schilderspullen opzij en een paar dagen later ga je weer vrolijk verder. Maar succes komt nooit alleen. Het werd wekelijks en tegenwoordig dagelijks.

 

ZEIKVERBOD

Mijn atelier is een succes. Alleen niet meer voor mij… de energie is eruit. Er hangen geluidsboxen, een beamer aan het plafond en vijftig akoestische kubussen, want ‘men kon zich niet genoeg verstaanbaar maken’.

Dat doet pijn, jongens.

Maar ja, ik ben de baas. Ik bedoel: ik ben degene die akkoord is gegaan met de verhuur van mijn eigen atelier. After all; it pays the rent. Ik zou ook nee kunnen zeggen en dat doe ik dus niet.

Dus leg ik mezelf een zeikverbod op. En terecht. Ik schilder ieder voorjaar twee weken met mijn beste kunstenaarsvriend in zijn boerderij in Frankrijk. Ik kijk er nu alweer naar uit. Modelschilderen met mijn modeltekenvrienden doe ik nog wekelijks in een prachtig atelier op de Albert Cuyp.

 

WAT IS DE LES UIT DIT VERHAAL?

Dingen gaan zoals ze gaan. Succes neemt vaak vormen aan die van tevoren niet te voorspellen zijn. Je zal daarmee om moeten leren gaan. Dit betekent letterlijk dat je constant in gesprek moet blijven met jezelf. Wat gebeurt hier? Hoe erg vind ik dit? Wat lever ik in en wat brengt het op? Wat zijn de alternatieven? Dan blijft alleen nog de vraag over: Hoe voer jij het gesprek met jezelf? Neutraal en veilig of met passie en moedig?

Ik kies voor de laatste. Je leeft maar één keer!

Oh trouwens… Ik heb onlangs een geheime ruimte in mijn gigantische pand ontdekt. 2018 wordt het jaar dat ik weer een eigen atelier heb. Kleiner, maar wel 100% van mij en o ja… het is niet te huur ;-).

 

Leve het ART-repreneurschap

Xx

Peter

Jouw ART-repreneurschap: own it!!

Zet je creativiteit ook in om je brood te verdienen. Ik noem dit ART-repreneurschap. Het zijn ondernemersvaardigheden die je kunt leren. Ik begon ooit met niets op een zolderkamer. Nu heb ik een prachtig bedrijf in de kunst, met tientallen medewerkers. Zo ver was het nooit gekomen als ik me niet had ontwikkeld in ondernemerschap. Sterker nog, voor mij is er niets mooiers dan op een creatieve manier ondernemen!

 

Als je je de mindset van een ART-repreneur eigen maakt, dan kan het niet anders of je zult succesvoller zijn. Ik help je er graag mee.

https://www.petermaasdam.com/aanbod-kunstenaars-verdienen-beter/

Kunstenaars Verdienen Beter

1 Comment

  • Pieter Trossèl

    Reply Reply 24 januari 2018

    ha Peter, mooi verslag … op naar een volgend atelier.

    & jou kennende kan deze NEXT plek alleen maar weer goed uitpakken.

    Dat je huidige en vorige atelierruimten van grote klasse waren, wie ben ik om dat te ontkennen 😉 groet, Pieter

Leave A Response

* Denotes Required Field